Translate

sobota, 13 grudnia 2014

:/

Witam.! :DD

Czy miał ktoś kiedyś takie wrażenia, jakie ja mam teraz.? W sensie, że wszyscy się od Ciebie odwrócili.? Bo ja tak właśnie mam. Mój najlepszy przyjaciel nie gada ze mną w ogóle. W szkole się nie odzywa. Za to coraz częściej gada z innymi dziewczynami i boję się, że zapomni o mnie i Nasza przyjaźń się skończy. :/ Tym bardziej, że chodzimy do równoległych klas, a nie do tej samej. On chodzi do klasy z moimi dwoma byłymi przyjaciółkami, z którymi się przyjaźni. Moja przyjaźń z nimi skończyła się wraz z początkiem tego roku szkolnego. W wakacje w ogóle nie miałam kontaktu z moimi "przyjaciółkami" z klasy, bo te spędzały czas z moimi byłymi przyjaciółkami. Ignorowały mnie i tak wyszło, że ja zaprzyjaźniłam się z , o rok młodszą ode mnie. dziewczyną, czego w zupełności nie żałuję, bo ona jest zajebista i mamy ze sobą dużo wspólnego. Tak mi się przynajmniej wydaje. :) Później od tego mojego przyjaciela dowiedziałam się, że one mają mnie gdzieś, bo wybrałam przyjaźń z tą młodszą koleżanką, To zabolało, bo powiedziały, że mają mnie gdzieś i tak wyszło, że Nasza przyjaźń się skończyła. One twierdzą, że ja zakończyłam tą przyjaźń, ale tak na prawdę, to było na odwrót. Całe szczęście, że się z tym pogodziłam. Niestety, dziwnie jest mijać je na przerwach bez słowa... ://

Życie...





środa, 10 grudnia 2014

Hope...

Buu.! :D

Mam coraz większa nadzieję, że moje życie w końcu się odmieni. :3 Nareszcie . :D 

Odkąd czytam tak dużo książek, nauczyłam się dostrzegać rzeczy, na które inni nie zwracają uwagi. Nauczyłam się, że powinnam bardziej uważać na otaczające mnie osoby. Gdybym wcześniej zwracało na to uwagę, nie rozczarowałabym się, aż tyle razy. :D 


Wcześniej się tym przejmowałam, ale teraz mam to gdzieś. ^^ To zapewne dzięki książce, którą przeczytałam. (Cora Carmack- "Noś do ukrycia" )





"Przeszłość jest przeszłością..."

"(...)powinniśmy żyć tak, jak palimy - nabierać do płuc przyszłości i wydmuchiwać przeszłość. (...) 

Tym, którzy nie czytali, a lubią czytać, polecam tę książkę. Mogłabym o niej tyle napisać, ale no cóż, pasuje się zabrać za inne książki. :) 

Jutro już ostatni dzień próbnych egzaminów. :D NARESZCIE. :) 

Życzcie mi powodzenia. ;) Mam nadzieję, że angielski będzie tak samo łatwy, jak matematyka. :D

See you tomorrow.! ;)



P.S. Jeśli ktoś to czyta, w co wątpie, i lubi czytać książki romantyczne, czy polecilibyście jakieś książki.? :D



wtorek, 9 grudnia 2014

My life.

Cześć.!

W końcu postanowiłam, że zacznę pisać o swoim życiu. Bardzo ciężko mi jest się do tego zabrać, ale w końcu trzeba. :)

No więc... Jak byłam mała, mieszkałam w wynajmowanym mieszkaniu. Nie było aż tak źle. Tata pracował w Niemczech, wszystko się układało. Żyłam na poziomie takim, jak każdy. Nie mieliśmy własnego domu, więc tata postanowił, że postawi dom Nasz własny. Zaczął go budować koło domu moich dziadków, z którymi mieszka moja ciotka z wujkiem, kuzynem i dwiema kuzynkami, na terenie, który znajdował się najwyżej w naszej wsi. Teren ten mało osób zamieszkuje, więc jest cisza i spokój. Wokół same lasy i pola. Bardzo, ale to bardzo mało osób tutaj chodzi i mi to pasuje. Do mojego "domu" idzie się 1km z dołu, czyli na normalny teren. Mniejsza z tym. Tata zaczął budować dom, ale się nie udało go wybudować do końca, bo pani, która wynajmowała Nam mieszkanie, kazała Nam się wyprowadzić, bo ten dom chciała komuś sprzedać, czy coś. Nie mieliśmy wyjścia, więc przeprowadziliśmy się do tego domu, który był w trakcie budowy. Dom jest dość duży. Jest tylko jeden poziom mieszkalny. Mamy małą kuchnię, łazienkę, kotłownię, pomieszczenie, w którym trzymamy przetwory domowej roboty, salon, w którym śpimy i mały pokój, który mój brat sobie zrobił i w którym śpi. Nie wydaje się to aż tak złe miejsce do mieszkania. Niestety pozory mylą. U Nad w domu jest zimno, w zimie kapie z sufitu, ściany są brudne w każdym rogu przy suficie, a do tego się kruszą, wszystko co trzymamy w szafkach pleśnieje i wgl. To nie są warunki do mieszkania. 
Wcześniej mi nie przeszkadzało to, jak mieszkamy, bo nie ważne gdzie się mieszka i w jakich warunkach, ważne z kim się mieszka. Tak było do czasu, gdy na weselu mojej kuzynki coś się wydarzyło. Tata dostał nagłego napadu bynajmniej padaczki, bo jak się dowiedziałam jakieś 2 miesiące temu ad mamy, padaczka jest u Nas rodzinna. Wiem, wiem. Śmiesznie to brzmi. No i jak tata miał ten "napad", strasznie się bałam, że to coś poważnego i że go stracę. tego dnia nigdy nie zapomnę. Pojechał do szpitala, ale się wrócił i znowu miał "napad". Przez jakiś czas był w domu i ja cały czas się bałam, że znowu będzie go miał. W końcu wyjechał i w Niemczech miał kilka napadów. Może temu Nasza sytuacja finansowa się aż tak pogorszyła. Później było jeszcze gorzej, bo tata zaczął pić.  Nie odzywał się do Nas. nie dzwonił. Wtedy nastały ciężkie czasy, później znowu było dobrze. Aż do momentu, gdy byłam w I gimnazjum. To było 2 lata temu (teraz jestem już w III gimnazjum) pod koniec roku. Tata znowu pił. Doprowadziło to do tego (z reszta nie pierwszy raz.!) . że głodowaliśmy. Nie mieliśmy co jeść przez jakiś czas. Ale wtedy było jeszcze gorzej, bo to tego doszło to, że odcięli Nam prąd. Przez miesiąc, może dłużej, żyliśmy bez prądu i bez jedzenia (jedliśmy tylko chleb, który mieliśmy od dziadków-oni też nie są w znakomitej sytuacji finansowej- i ziemniaki). Myślałam, że nie wyjdziemy z tej sytuacji, ale jednak się udało. To wszystko pogarszało jeszcze to, że moje dwie, wtedy nowe, przyjaciółki, które już nimi nie są, ale o tym innym razem powiem, kilka razy chciały do mnie przyjść. Nie potrafiłam im powiedzieć tego, że nie najlepiej Nam się układa i nie mogłam ich do siebie zaprosić. Od tamtej pory Nasza sytuacja się poprawiła, ale znając moje szczęście, pewnie się pogorszy. Jak zawsze... Ale mam nadzieję, że tym razem wszystko potoczy się inaczej. 






Tym bardziej, że doszedł do Nas jeden członek rodziny i z tym nie jest za fajnie. Wszystko jest tak strasznie skomplikowane. :// 
Mój brat ma córeczkę. Ona jest taka kochana i wszystko byłoby fajnie gdyby nie to, że ona jest niestety chora. Dlaczego akurat mojej rodzinie przytrafiają się takie rzeczy.? Jak się okazało, u mojej bratanicy wykryto w 8 miesiącu ciąży bardzo rzadką chorobę nerek. 

Na dzisiaj to już chyba tyle. Jutro kolejny dzień egzaminów próbnych. >.< Masakra jakaś. :// 

Do usłyszenia.! :)








poniedziałek, 8 grudnia 2014

Tak trudno jest być sobą...

:(

Odkąd byłam mała, moim marzeniem było mieć najlepszą przyjaciółkę. Taką, z którą mogłabym porozmawiać o wszystkim, która by mnie wspierała, była przy mnie w trudnych chwilach, wiedziała, kiedy ma milczeć, a kiedy się odzywać, która z oczu wyczytałaby, co mi jest... Taka, która występuje w filmach i książką i nie tylko. Niestety, ja takiej nie będę nigdy miała. Za bardzo się od wszystkich różnie. W przeciwieństwie do innych, nie mogę zapraszać do siebie znajomych, choć nie wiadomo jakbym chciała, Nikt by nie czuł się u mnie dobrze, a ja nawet nie miałabym odwagi kogokolwiek do siebie zaprosić. Za bardzo boję się odrzucenia. :/ Ale nie pomyślcie sobie, że mieszkam nie wiadomo gdzie i nie wiadomo w jakim domu. Najgorzej nie jest, jak komuś nie przeszkadza zimno, kapanie z sufitu w porze zimowej, spania w jednym pokoju z trójką rodzeństwa i mamą, a poza tym obecności spleśniałych szafek i ubrań. Ten zapach spleśniałych rzeczy... Fuu. 





"Skacz- i lecąc w dół, pozwól, by wyrosły Ci skrzydła." 

Hello everyone.!

Miałam zamiar od dziś zacząć opisywać moje życie, ale tak jakoś nie mogę się przełamać. :/ To dla mnie jak na razie za trudne. Może ze względu na to, że jestem osobą nieśmiałą i skrytą... No cóż. Tak już bywa. 

Jutro mam próbny egzamin z polskiego, historii i wos'u, a ja zamiast się chociaż troszkę pouczyć, jak zwykle, wolę czytać książki. 
Czytanie stało się dla mnie nałogiem. I bardzo się z tego cieszę. Tak bardzo lubię czytać książki może dlatego, że czytając pogłębiam się w świecie bohaterów. Żyję ich życiem. Życiem takim, jakiego ja nie mam. Wtedy zapominam o wszystkim, co jest wokół mnie. Gdybym mogła, stałabymm się niewidzialna dla innych. Wtedy oszczędziłabym sobie bólu, smutku i żalu. No ale.. nikt nie mówił, że życie będzie łatwe. :)

"Jedyną rzeczą gorszą od tłamszenia wszystkiego w sobie jest pokazanie tego syfu innym ludziom." 


niedziela, 7 grudnia 2014

Cześć wszystkim.! 

Wiem, że pewnie nikt nie będzie czytał mojego bloga, ale nawet mi na tym nie zależy. Zaczynam go pisać, bo będzie on mi służył jako mój pamiętnik, czy coś w tym stylu. Wiem, wiem. Lepiej  byłoby pisać normalny pamiętnik, czy coś, ale nie chciałabym, żeby ktoś z rodziny go przeczytał, jakby go znalazł, co nie byłoby takie trudne. :/
Na tym blogu będę pisała rzeczy, o których nikomu nie mówię, i z którymi źle się czuję. :/

Zacznę więc od tego, że napiszę coś o sobie.
Nie zdradzę swojego imienia i nazwisko oraz miejsca zamieszkania - nie chciałabym, żeby ktoś wiedział, kim jestem.
Powiem o sobie tyle, że mam 15 lat ('99) . Mam trójkę rodzeństwa. Starszego brata i siostrę oraz młodszego brata. Nie mogłabym zapomnieć o moich kotkach - których mam aż 5.! - i moim kochanym piesku.
Moja mama nie pracuje. Nie ma zawodu, bo nie ukończyła szkoły, ze względu na to, że zaszła w ciążę. Niestety, jakoś w połowie ciąży poroniła. To ją załamało, bo jest wrażliwą osobą tak samo jak ja. Mam to po niej. Po ślubie znów zaszła w ciążę, która skończyła się tak samo jak poprzednia. Dopiero po prawie 10 latach małżeństwa z tatą, urodziła mojego najstarszego brata. Jak się okazało z pomocą różnych leków itp. A tata. A z tatą to różnie bywa. Widuję go może 3 razy w roku, czy jakoś tak. Pracuje w Niemczech, co mnie za bardzo nie zachwyca, bo jak przyjeżdża, dziwnie się czuję w jego towarzystwie. Najgorzej jest wtedy, gdy kłóci się z mamą. Wiadomo z jakiego powodu. "Jeśli nie wiesz, o co chodzi, to chodzi o hajs" . Wszystko byłoby spoko, gdyby z tej pracy taty w Niemczech był jakiś pożytek - pracuje jako budowlany, czy ktoś taki. Tata mojej koleżanki również tam pracuje. Częściej bywa w Polsce i nic im nie brakuje. W odróżnieniu do mojej rodziny, ale o tym opowiem kiedy indziej, bo trzeba zacząć od samego początku.

Jeśli chodzi o mnie. Mam mało przyjaciół. Bo większości osób nie obchodzę i zwykle to jest tak, że ludzie zwracają się do mnie po pomoc, bo w tym jestem podobno dobra. Umiem słuchać innych i im pomagać.

Miłego wieczoru wszystkim życzę.! :)