:(
Odkąd byłam mała, moim marzeniem było mieć najlepszą przyjaciółkę. Taką, z którą mogłabym porozmawiać o wszystkim, która by mnie wspierała, była przy mnie w trudnych chwilach, wiedziała, kiedy ma milczeć, a kiedy się odzywać, która z oczu wyczytałaby, co mi jest... Taka, która występuje w filmach i książką i nie tylko. Niestety, ja takiej nie będę nigdy miała. Za bardzo się od wszystkich różnie. W przeciwieństwie do innych, nie mogę zapraszać do siebie znajomych, choć nie wiadomo jakbym chciała, Nikt by nie czuł się u mnie dobrze, a ja nawet nie miałabym odwagi kogokolwiek do siebie zaprosić. Za bardzo boję się odrzucenia. :/ Ale nie pomyślcie sobie, że mieszkam nie wiadomo gdzie i nie wiadomo w jakim domu. Najgorzej nie jest, jak komuś nie przeszkadza zimno, kapanie z sufitu w porze zimowej, spania w jednym pokoju z trójką rodzeństwa i mamą, a poza tym obecności spleśniałych szafek i ubrań. Ten zapach spleśniałych rzeczy... Fuu.



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz